Opvoeden tot verantwoordelijke jongeren? Vooral een kwestie van niets doen.

 

Hebben we je aandacht? Héhé, dat was de bedoeling!

 

Toegegeven, de titel van dit stuk is een beetje kort door de bocht. Al zijn we er bij Walk Your Talk wel van overtuigd dat kinderen pas verantwoordelijkheid kunnen en durven nemen als ze daar ook de ruimte en het vertrouwen voor krijgen. Zit je er -met goed bedoeld advies- steeds bovenop, dan zullen ze voornamelijk uitvoeren wat jij hen van hen verwacht.

 

Nemen ze tijdens de puberjaren geen initiatief? Misschien hebben ze het niet geleerd!

 

Fran Delbeke gaat hiermee aan de slag voor Walk Your Talk tijdens de reeks Verbindend Communiceren voor ouders in samenwerking met CM Waas en Dender.

 

Zin in nog meer eye-openers?

 

Als ouder ben je misschien zelf nog opgevoed in de traditionele opvoedstijl: zwijgen, luisteren, braaf zijn en doen wat er gevraagd wordt. Je ouders beslisten in jouw plaats, lepelden in wat ze voor ogen hadden en beknotten zo je eigen inbreng. Laten we duidelijk zijn, dat is geen oordeel. Zo was het toen gangbaar: een goede ouder deed alles voor z’n kind zonder het kind daarbij te betrekken.

 

Vandaag kunnen we dezelfde woorden gebruiken, maar de invulling ervan staat haaks op het oude patroon. ‘Alles doen’ betekent nu vooral ‘alle kansen creëren om je kind zichzelf te laten ontdekken’. Over een ommezwaai gesproken.

 

Andere tijden, nieuwe behoeften

 

Die grote verandering komt er heel organisch: onze kinderen vandaag pikken de oude stijl niet meer. Ze zijn zich veel bewuster van zichzelf en anderen en voelen intrinsiek de drang om hun eigen weg te gaan. Kortom, hun behoeften zien er compleet anders uit dan de onze vroeger.

 

Is je einddoel om zelfstandige, verantwoordelijke en ondernemende mensen te helpen ontwikkelen, die hun talenten, valkuilen en passies kennen? Dan haal je dat niet door ze voorgekauwde informatie, strakke spelregels en afhankelijkheid aan te bieden.

 

5 concrete tips

  1. Laat ze zelf kiezen én de gevolgen dragen van hun keuze.

  2. Laat ze los en overbescherm ze niet: van fouten leer je pas als je ze zelf mag maken.

  3. Vertrouw op hun bewustzijn: ze weten en kunnen meer dan je denkt.

  4. Sta open en omarm ze als ze hun angst of twijfel komen delen. Blijf weg van adviezen en oplossingen: die vinden ze zelf wel, met vallen en opstaan.

  5. Respecteer hun tempo: ontwikkelen doe je niet op commando dus misschien vraagt een bepaalde stap wel meer tijd dan jij vooraf gedacht had.

Je enige taak als ouder bestaat erin om een veilige omgeving voor ze te creëren. Als ze voelen dat ze zich mogen stoten, vallen en weer opstaan dan zullen ze dat elke keer opnieuw doen. Het is de verstikkende verwachting dat alles moet gaan zoals wij het voor ogen hebben, die hun de goesting afpakt om het te proberen.

 

Betekent dit dan dat je geen grenzen mag stellen? Wel integendeel! Grenzen zijn broodnodig precies om die veiligheid te installeren. Alleen… hoe je ze communiceert maakt of je kind ze zal aanvaarden of niet. Samen praten is de basis!

 

Natuurlijk zullen hun stoppen soms doorslaan en volgt er agressie of onbegrip. Onthoud dat precies op die momenten ze jou als begeleider nodig hebben. Niet om antwoorden te formuleren, niet om te oordelen en nog minder om te straffen. Er met je volledige aandacht zijn, is het enige wat telt.

 

Die unieke vrijheid, liefde en begrip zorgen ervoor dat ze worden wie ze werkelijk zijn.

Please reload

In de kijker

Verbindende Communicatie met jonge kinderen: van OVERleven naar BEleven

1/1
Please reload

Recente berichten
Archief
Please reload